Tag Archives: Rebecca Mader

Once upon a time…

Nou ja, eigenlijk gewoon afgelopen zondag. Was ik in Utrecht in de Jaarbeurshallen voor mijn eerste Dutch Comic Con. 
Mijn eerste, maar naar ik denk niet mijn laatste. Want oh wat is dat leuk! Blijkbaar ben ik een enorme geek, want ik werd zo super blij van alle mensen die verkleed rondliepen daar. Ik herkende (bijna) alle series en personages en werd hoe langer hoe enthousiaster.

Waarom was ik nog niet eerder daar? Ik hartje gewoon alles! Vooral de sfeer, van mensen die helemaal blij zijn van de aanwezige artiesten en spulletjes en samen met elkaar poseren voor foto’s. (en waarschijnlijk al weken vantevoren op allerlei forums met elkaar aan het praten zijn over wat ze aandoen etc.) Die PASSIE stralen ze uit. En wat geniet ik van passie.

Waar ik ook van geniet is de serie “Once upon a time”.  (Netflix kijktip: als je van sprookjes houd die nét even anders zijn als je gewent bent). En laten er nu twee actrices van die serie aanwezig zijn als ‘special guests’. Wat wil zeggen dat je met ze op de foto kon, handtekeningen kon krijgen (kopen) en zij een Q&A deden op het grote podium. Toen s’ochtends de deuren open gingen renden er allemaal mensen meteen naar de rij voor de foto. Ik wist niet wat ik zag. En gillen als pubers bij een popconcert. Oorverdovend. 

Ik was er enorm van onder de indruk. Er waren mensen helemaal emotioneel omdat ze hun grote idolen zouden gaan zien.  Huilen, hyperventilatie. Echt dat werk. Aangezien ik nogal gevoelig ben voor de emoties van anderen, kwam dit nogal bij me binnen. Ik had nooit gerealiseerd dat zo’n serie voor sommige mensen zoveel meer is dan de leuke avondvulling voor de tv dat het voor mij is. En begrijp me niet verkeerd. Ik leef hartstikke mee met de personages, ik lach en huil net zo goed kei hard mee bij emotionele gebeurtenissen in de show. Maar ik voel geen persoonlijke band met de acteurs. Ik vind ze goed, maar ben geen fan-fan. 

Vroeger kon ik wel zo fantaseren over nou ja, Robbie Williams en ehm Jon Bon Jovi. Grenzeloze verliefd, kusjes geven op de televisie als ze in beeld waren. (met terugwerkende kracht sorry voor mijn moeder, want die kon die tv elke keer schoonmaken en nu ik volwassen ben, snap ik pas echt wat voor ’n rotkarwei dat is), ik nam alles op wat er op tv kwam en spoelde de videobanden keer op keer terug om het opnieuw te bekijken, zodat ik alle maniertjes en hoofdbewegingen uit zo’n concert na kon doen. Maar ik ging nooit bij artiesteningangen staan of uren voor een concert al in de rij om al vooraan te staan of zo.  Te nuchter of de schijterig? Allebei een beetje denk ik.  En vanaf mijn 16de ongeveer was ook de tv wel weer veilig en vond ik bands /artiesten nog wel leuk, maar beschouwde ik me niet meer als fan

Zondag voelde ik dat gevoel weer. Ok, vicariously through others. De spanning, de bewondering, de vreugde, de liefde en de passie. Omdat ‘zij’ er waren. De special guests van de verschillende series. Ik had gesprekken met een aantal van de fans die in de rij stonden te wachten. Ze hadden de dag van hun leven. Een handje, een pose **klik** en door… 10 seconden max. Maar weken naar toe geleefd en waarschijnlijk nog jaren gekoesterd.  En dat vind ik zo speciaal!

Nu had ik het geluk dat ik backstage mocht en ook op de foto kon met deze twee actrices. Die IRL net zo mooi zijn op tv overigens.  (en nog aardig ook). Wat een impact hebben zij op hun vele fans… Ik hartje!