Daily Archives: 3 april 2019

Liefde (lief zijn) voor jezelf

Toen ik in november dit blog bedacht en heel veel wilde ideeën had over wat ik er mee wilde doen was ik echt super enthousiast. Ik had net een masterclass gevolgd, waarna ik dacht dat ik de wereld aankon. En het was een mooie masterclass die op heel veel vlakken helemaal ‘waar’ aanvoelde. Dus ik werd enthousiast (as I do), maakte plannen, spinde gedachtenspinsels (as I like to do) en ging ervoor!!! ….

… En liep helemaal voorbij aan het feit dat ik eigenlijk nog helemaal niet lekker in mijn vel zat en zo BAM! tegen een spreekwoordelijke muur. En mijn site die bleef verstoffen op het www. Ik schreef zo heel af en toe wel iets, maar de negen volgers die ik heb op dit blog, weten vast niet eens meer dat ze zich aangemeld hadden en schrikken zich vast te barsten als ze straks een melding krijgen dat er weer iets te lezen valt hier. (hallo allemaal! Remember me?)

Achteraf denk ik dat mijn grootste “fout” is geweest dat ik zo hard bezig was met aan mezelf werken en mezelf verbeteren, dat ik eigenlijk vergat om aan mezelf te denken. Om gewoon een beetje lief voor mezelf te zijn en voor mezelf te zorgen. Je bent (blijkbaar) niet ineens niet meer overspannen en depressief als je besluit dat je dat niet meer wil zijn. (Hoeveel boeken en blogs je ook leest, webinars, workshops en gezondheidsgoeroes je ook volgt). Op de een of andere manier had ik juist dit wel opgepikt die masterclass, want dat wílde ik het liefste ook geloven. Maar ook daar werd, als ik achteraf mijn aantekeningen nog eens doorneem, gezegd dat de basis toch echt wel je gezondheid en je emoties zijn. Die had ik compleet gebypassed en ging rechtstreeks naar de mindset. Want daar had ik controle over. Dacht ik. Tot ik dat niet meer had.

Nou ja, lang verhaal kort. Ik ging eind november keihard de ziektewet in. En pas toen deze officieel goedgekeurd werd, na een gesprek bij het UWV in januari, (ja, dat duurt dus twee maanden voor je op gesprek kan en hoort of het wel ‘goed’ is dat je ziek bent, super lollig als je al overspannen bent) toen kon ik pas ontspannen. En geoorloofd rusten. Zonder dat ik me verplicht voelde om nog vanalles te doen, behalve rusten en me weer beter voelen. (en therapie)

Hoe het nu gaat? Ja, wel goed eigenlijk. Ik ben nog steeds een beetje huiverig om te hoog van de toren te blazen, ik dacht tenslotte al eerder dat het goed met me ging en toen zat ik er ook naast. Maar ik voel weer meer als mezelf. Ik weet nog steeds niet wat ik met mezelf aan moet, qua werken, maar daar heb ik hulp bij gelukkig. Maar ik kan weer genieten van de kleine dingen. Van m’n gezin. Van de zon (of een keiharde regenbui). Van boeken lezen. Van kei hard meezingen. Van mezelf.


Ik gooi er even een muzikale guilty pleasure in die hier lekker past 😉 :

Ga ik dan nu wel meer schrijven op dit blog? Daar komen we vanzelf achter samen! Hopelijk tot snel!