Monthly Archives: november 2018

Once upon a time…

Nou ja, eigenlijk gewoon afgelopen zondag. Was ik in Utrecht in de Jaarbeurshallen voor mijn eerste Dutch Comic Con. 
Mijn eerste, maar naar ik denk niet mijn laatste. Want oh wat is dat leuk! Blijkbaar ben ik een enorme geek, want ik werd zo super blij van alle mensen die verkleed rondliepen daar. Ik herkende (bijna) alle series en personages en werd hoe langer hoe enthousiaster.

Waarom was ik nog niet eerder daar? Ik hartje gewoon alles! Vooral de sfeer, van mensen die helemaal blij zijn van de aanwezige artiesten en spulletjes en samen met elkaar poseren voor foto’s. (en waarschijnlijk al weken vantevoren op allerlei forums met elkaar aan het praten zijn over wat ze aandoen etc.) Die PASSIE stralen ze uit. En wat geniet ik van passie.

Waar ik ook van geniet is de serie “Once upon a time”.  (Netflix kijktip: als je van sprookjes houd die nét even anders zijn als je gewent bent). En laten er nu twee actrices van die serie aanwezig zijn als ‘special guests’. Wat wil zeggen dat je met ze op de foto kon, handtekeningen kon krijgen (kopen) en zij een Q&A deden op het grote podium. Toen s’ochtends de deuren open gingen renden er allemaal mensen meteen naar de rij voor de foto. Ik wist niet wat ik zag. En gillen als pubers bij een popconcert. Oorverdovend. 

Ik was er enorm van onder de indruk. Er waren mensen helemaal emotioneel omdat ze hun grote idolen zouden gaan zien.  Huilen, hyperventilatie. Echt dat werk. Aangezien ik nogal gevoelig ben voor de emoties van anderen, kwam dit nogal bij me binnen. Ik had nooit gerealiseerd dat zo’n serie voor sommige mensen zoveel meer is dan de leuke avondvulling voor de tv dat het voor mij is. En begrijp me niet verkeerd. Ik leef hartstikke mee met de personages, ik lach en huil net zo goed kei hard mee bij emotionele gebeurtenissen in de show. Maar ik voel geen persoonlijke band met de acteurs. Ik vind ze goed, maar ben geen fan-fan. 

Vroeger kon ik wel zo fantaseren over nou ja, Robbie Williams en ehm Jon Bon Jovi. Grenzeloze verliefd, kusjes geven op de televisie als ze in beeld waren. (met terugwerkende kracht sorry voor mijn moeder, want die kon die tv elke keer schoonmaken en nu ik volwassen ben, snap ik pas echt wat voor ’n rotkarwei dat is), ik nam alles op wat er op tv kwam en spoelde de videobanden keer op keer terug om het opnieuw te bekijken, zodat ik alle maniertjes en hoofdbewegingen uit zo’n concert na kon doen. Maar ik ging nooit bij artiesteningangen staan of uren voor een concert al in de rij om al vooraan te staan of zo.  Te nuchter of de schijterig? Allebei een beetje denk ik.  En vanaf mijn 16de ongeveer was ook de tv wel weer veilig en vond ik bands /artiesten nog wel leuk, maar beschouwde ik me niet meer als fan

Zondag voelde ik dat gevoel weer. Ok, vicariously through others. De spanning, de bewondering, de vreugde, de liefde en de passie. Omdat ‘zij’ er waren. De special guests van de verschillende series. Ik had gesprekken met een aantal van de fans die in de rij stonden te wachten. Ze hadden de dag van hun leven. Een handje, een pose **klik** en door… 10 seconden max. Maar weken naar toe geleefd en waarschijnlijk nog jaren gekoesterd.  En dat vind ik zo speciaal!

Nu had ik het geluk dat ik backstage mocht en ook op de foto kon met deze twee actrices. Die IRL net zo mooi zijn op tv overigens.  (en nog aardig ook). Wat een impact hebben zij op hun vele fans… Ik hartje!

Liefde voor muziek

Pfff… waar moet ik beginnen met de uitleg van wat muziek voor mij betekent? Kijk er is enorm onderzoek gedaan naar de effecten van het maken van en luisteren naar muziek op je hersenen/hersenfunctie en de conclusies lijken te zijn dat dat ook heel veel voordelen heeft. (lees hier wat ze er bij de hersenstichting van vinden). Hele slimme mensen hebben daar dus heel gedegen naar gekeken en testen gedaan en zo. 

Nou denk ik dat we, ook zonder al die knappe koppen en gedegen onderzoeken, allemaal wel weten dat je je van muziek blij kan voelen. Of andere emoties bij je kan oproepen. Ikzelf word heel makkelijk emotioneel van muziek. (brok in de keel en/of met zo’n tranengordijn voor m’n ogen, of juist extreem blij of zelfs een beetje agressief). Ja, ik ben me daar een emotionele jo-jo.  Ik voel veel. Altijd. En daar kan ik niet altijd iets (constructiefs) mee. Het luisteren naar muziek is voor mij een echte uitlaatklep, ik heb altijd liedjes in mijn hoofd, dans door de kamer en zing uit volle borst (en niet altijd even zuiver, sorry buren) lekker mee.

Op dit gedeelte van de site ga ik muziek delen. Liefdesliedjes, liefdesverdrietliedjes, guilty pleasures (waar ik me dus gewoon helemaal niet schuldig over voel) liedjes waar ik blij van word en energie van krijg. Soms met een stukje tekst erbij, en soms ben ik daar gewoon te hard voor door de kamer aan het dansen. En wie weet ook wel eens een door mij zelf gezongen liedje.

Voor nu een echte  “guilty-pleasure-feelgood-meedans-en-zingen-zo-hard-als-je-kan-nummer. Gewoon omdat het lekker is!


PS: Als je nog luister, meezing of meedans tips hebt voor me, laat een reactie achter hieronder, via het contactformulier of per mail  naar verhalenoverdeliefde@gmail.com 

De liefde voor eten

Ik hartje lekker eten. Snoepen. Snaaien. Genieten. Ja, de liefde van deze vrouw gaat zeker óók door de maag.

Zou het toeval zijn dat mijn lief chefkok is en zich as I type aan het omscholen tot chocolatier/patissier? Misschien wel (of misschien moest het gewoon zo zijn). Hoe dan ook, het voegt zeker wat toe aan mijn geluksgevoel!

Hier deel ik mijn favoriete recepten. En wees niet bevreesd, ze zijn niet allemaal hoog in calorieën. Maar wel hoog in genotswaarde.

En…. als ik ze kan maken, kan jij het ook!

choc

 

PS. Mocht je wensen hebben voor een lekker recept, of een van mijn recepten hebben uitgeprobeerd, laat het me weten via het contactformulier of verhalenoverdeliefde@gmail.com.

Leve de Liefde

Ik hartje de liefde.  

Romantische Liefde, liefde voor je gezin, je familie, je huisdier, je vrienden. Maar ook liefde voor alle kleine en grote dingen die je blij maken en de wereld net een beetje mooier/leuker. 

Ik ben de afgelopen periode enorm op zoek gegaan naar, tja naar wat? Mezelf vooral. Wat wil ik nu echt, waar word ik nu gelukkig van? En ook, wat heb ik bij te dragen aan een mooiere, betere wereld?

Ik stopte met de baan die ik had, omdat hij echt niet meer bij me paste. Ik las boeken. Ik deed een hbo cursus Seksuologie. Ik volgde Webinars en podcasts en ik soul searchte wat af. 

Tot ik onlangs naar de tweedaagse Masterclass ging waar de volgende vraag gesteld werd: Waar doen we het uiteindelijk allemaal voor? Het antwoord? Het geluk zit in onszelf en uiteindelijk doen we het allemaal voor de liefde. Was dit nieuws? Neuh. Beetje open deur zelfs. Maar daarom niet minder waar. En op de een of andere manier kwam deze keihard bij me binnen. 

Dus ik ga schrijven. Over de Liefde. Omdat het kan. Omdat ik het leuk vind.

Want ik hartje de liefde!